11 september 2011

De waanzinnige kracht van Vitamine C

Vitamine C blijkt een levenbrengende stof te zijn, die ontzettend belangrijk voor ons lichamelijk functioneren is. Wetenschappelijk is bewezen dat Vit C hierin een kernrol speelt. Omdat we deze stof niet zélf aanmaken, is dus het innemen van deze krachtpatser van essentieel belang. Voldoende groenten eten, en andere voedingstoffen innemen waar Vit C in voorkomt, is dan de oplossing, wordt er vaak gezegd.
Zeker niet! Het zal eerder voorkomen dat je lichaam een tekort heeft, dan dat je er voldoende, of zelfs teveel van zou binnen krijgen. Hier is het hele verhaal.


Is vitamine C wellicht méér dan een vitamine?
‘Koppige’ doktoren beweren al jaren dat een spuit vitamine C iedere virusinfectie in de kiem smoort. En dat de ADH (aanbevolen dagelijkse hoeveelheid) fors omhoog moet. Onzin?

Een casus om te beginnen…
Dr. Frederick Klenner, voorvechter van injecties met 'Vitamine C':
Om tien over acht in de avond van 23 januari 1948 buigt Frederick Klenner, plattelandsarts uit Reidsville, NC, zich over het ziekbed van een vierjarig jongetje. Hij ziet de typische verschijnselen van een virale hersenvliesontsteking. Het kind is een week flink verkouden en hangerig geweest. Die middag klaagde het over hoofdpijn, ontwikkelde plotseling hoge koorts en werd doodziek.
Het jongetje heeft het bewustzijn verloren en verkeert in shock. Klenner aarzelt geen moment en haalt een injectiespuit uit zijn tas. Dan trekt hij de spuit vol met een oplossing van 3000 milligram natrium-ascorbaat: vitamine C in een vorm die je kunt injecteren.
Zo snel als het hart van het mannetje toelaat, spuit hij de oplossing in zijn bloedbaan. Het resultaat is onmiddellijk en verbluffend. De hartslag zakt van 180 naar 100. De koorts daalt. Om tien voor half negen reageert de kleine patiënt op zijn ouders. Een uur later kan hij zitten en drinkt hij. Klenner geeft hem nog een injectie, nu in het spierweefsel en instrueert de ouders het kind elke twee uur een gram ascorbinezuur te geven. Vier dagen later is de peuter volledig hersteld. 

Klenner wist wat hij deed. Op het moment dat hij dit jongetje ‘terughaalde’, had hij al succes geboekt in honderden soortgelijke gevallen. Tijdens een polio epidemie had hij zelfs alle zestig patiënten binnen drie dagen, zonder restverlammingen, op de been geholpen.
Op een congres van de American Medical Association in 1953 drukte hij zelfs zijn sprakeloze collega’s op het hart: “Als je niet meteen weet wat het is en het niet vertrouwt, onmiddellijk intraveneus natrium-ascorbaat toedienen en dan pas verder gaan met diagnosticeren.”
Klenner werd echter volkomen genegeerd, want alle hoop en aandacht waren gericht op een vaccin, dat elk moment werd verwacht. Klenner publiceerde driftig door, maar uitsluitend onbeduidende tijdschriften wilden zijn artikelen plaatsen. Zijn verzoeken om een grote studie op te zetten, werden consequent afgewezen…. Hoe zou dat toch komen?

Toch zetten artsen nog steeds intraveneus toegediende megadoses Vit C in bij virale crisissituaties! En ze rapporteren dezelfde dramatische effecten als Klenner.

De Britse biochemicus Dr. Steve Hickey, auteur van het boek ‘Ascorbate, the Science of Vitamin C’, onderzocht de claims. Zijn conclusie is verbijsterend:
“Of deze artsen liegen de hele boel bij elkaar, óf ze nemen een placebo, óf het medische establishment maakt een onvergeeflijke fout.”
Wij houden het op het laatste.
 

Feit is dat wij het spul dagelijks met de voeding tot ons moeten nemen om gezond te blijven, net zoals een suikerzieke insuline moet gebruiken!
Hickey: “Als een simpel en goedkoop infuus met ascorbinezuur het brandje blijkt te blussen, stel ik voor dat we alle financiële belangen even vergeten en het inzetten.” 

Het brandje blussen?
Dr. Thomas Levy, internist, cardioloog en auteur van het boek ‘Vitamin C, Infectious Diseases & Toxins’, legt het duidelijk uit:
“In de eerste plaats is goed aangetoond dat vitamine C in therapeutische doses antibiotische en antivirale capaciteiten bezit. Hoge concentraties blokkeren zelfs HIV, in de zelfde mate als farmacologische aidsremmers. Verder is het immuunsysteem volkomen afhankelijk van het spul. Maar de rappe levensreddende werking bij acute infectieziekten berust op het vermogen van ascorbinezuur om elektronen te doneren aan zogenoemde vrije radicalen.

Elke infectieziekte gaat gepaard met een gigantisch oxidatieproces. Het is dat proces, dat brandje zo je wilt, die het organisme uiteindelijk de das om doet. Ascorbinezuur doet in feite weinig anders dan het stabiel maken van die vrije radicalen. Als er voldoende elektronen worden aangeboden, in de vorm van massa’s ascorbinezuur, dooft de infectie en krijgt het immuunsysteem een faire kans om af te rekenen met de ziekmaker. Is de infectie mild, dan heb je betrekkelijk weinig ascorbinezuur nodig. Is de infectie heftig, dan moet je véél meer gebruiken.”

Vitamine C onder de microscoop….. een bonte verzameling energie

Aan ziekten valt erg veel te verdienen
Aan de ziekten die het spul geneest, valt verschrikkelijk veel te verdienen. Aan ascorbinezuur niets.
Steve Hickey vult aan: “Laat het duidelijk zijn dat reproductie van Klenners resultaten catastrofaal zou zijn voor de farmaceutische industrie en voor het aanzien van een aantal invloedrijke wetenschappers. Toediening van hoge doses vitamine C is bovendien volstrekt veilig”.  

Vitamine C óók bij chronische aandoeningen
In de jaren ’90 oogstte Nobelprijswinnaar (1954) Linus Pauling, een van de grootste scheikundigen die de vorige eeuw heeft voortgebracht, de hoon van de medische stand toen hij verkondigde dat hart- en vaatziekten niets anders zijn dan een uiting van milde scheurbuik. Hij stelde dat het probleem volledig zou worden uitgebannen als iedereen van jongs af aan dagelijks enkele grammen vitamine C zou nemen.
Zelf was hij het toonbeeld van blakende gezondheid! Vitamine C was zijn 'geheime recept'. Hij was ervan overtuigd dat we tenminste drie gram (3000 milligram) per dag nodig hebben.
En Pauling was niet de eerste wetenschapper die chronisch vitamine C tekort als voornaamste oorzaak van het hartinfarct zag. In 1940 toonde de Canadese patholoog Paterson aan dat hartinfarctpatiënten zonder uitzondering veel lagere vitamine C spiegels hebben dan gezonde mensen. 

“De aanbevolen dagelijkse hoeveelheid, die internationaal varieërt van 60 tot 200 milligram, is in strijd met de logica en funest voor de volksgezondheid”. 

Aldus Linus Pauling. Het antwoord echter van onze gezondheidsinstanties is: Zodra we meer dan 60 milligram per dag binnenkrijgen, plassen we het uit. Het bloed en andere weefsels zijn dan verzadigd.
Dit is een regelrechte leugen uit de koker van de Illuminati.
Steve Hickey noemt dit ‘pseudowetenschappelijke prietpraat’. “Ten eerste plassen ook zoogdieren grote hoeveelheden uit,” zegt hij. “Dat wil niet zeggen dat het spul geen werk heeft verricht. Ten tweede zijn bij de onderzoeken naar de verzadiging van weefsels fundamentele fouten gemaakt. Elke dosis is na een uur verbruikt.”

Er is geen verschil tussen natuurlijke of synthetische vitamine C, het gaat om exact hetzelfde molecule, met dezelfde opneembaarheid en dezelfde effecten.  

Intraveneus toedienen verboden!
Ondanks sterke aanwijzingen dat vitamine C dus letterlijk levens kan redden bij infectieziekten, vergiftigingen, slangenbeten en shock, is intraveneuze toediening van natriumascorbaat in Nederland niet toegestaan.
De Amerikaanse arts en vitamine C specialist Robert Cathcart zegt, dat zieken veel meer ascorbinezuur opnemen dan gezonde mensen.

“Ziekte vreet ascorbinezuur. Ik praat daarom wel over een 50-grams griep of een 100-grams longontsteking. Ik zet het met succes in bij ijzerstapeling, maar ook bij vergiftiging met zware metalen. Er is maar één risico en dat is dat je te laag doseert.” 

De bewering dat hoge doses Vit C over een langere periode nierstenen zouden veroorzaken, blijkt ook een leugen. Wetenschappelijk onderzoek toont dat een hoge inname de kans op nierstenen JUIST VERMINDERT !  

Vitamine C en onze ogen!

Bloedvaatjes in het netvlies zijn met een retinoscoop goed zichtbaar. De toestand van die vaatjes weerspiegelt de conditie van de rest van het bloedvatenstelsel! Deze relatie is zo sterk, dat oogartsen en optometristen kunnen zien of iemand hoge bloeddruk heeft of zelfs aan het ontwikkelen is. Ruim vóór de bloeddruk gaat stijgen, vertonen de vaatjes in het netvlies vernauwingen. Vernauwde vaatjes in het netvlies vormen ook een goede indicatie of iemand een hartinfarct zal krijgen.

Dr. Sydney Bush toonde de genezende invloed van vitamine C op deze ooghaarvaatjes aan. Hij ontdekte dat het gebruik van 2 tot 10 gram vitamine C per dag vaatvernauwing in het netvlies voorkomt en bestaande bloedvatafwijkingen herstelt. Dr. Sydney Bush beschikt over honderden bewijzen waarin duidelijk te zien is dat vernauwingen zijn verdwenen. Bush publiceerde over zijn experiment in het British Medical Journal, maar een aanvraag voor een (dure) vervolgstudie werd niet gehonoreerd. Bush: “Het is om gek van te worden. Je ziet dat iets werkt en je mag het niet eerlijk onderzoeken. Ik troost me met de wetenschap dat ik een beperkte groep mensen kan helpen.” 


Posted: http://eindtijdnieuws.blogspot.com/ en http://eindtijd.goedbegin.nl/