25 september 2011

Zware zonnestorm kan satellieten voor tien jaar lamleggen













Een zware zonnestorm beschadigt niet alleen de infrastructuur op aarde, maar laat ook een erfenis achter, die gedurende een aantal jaren weinig heel laat van satellieten. Zijn we bestand tegen de gevolgen van een satellietloos tijdperk?

Tien jaar straling
Als de zon een grote wolk met geladen deeltjes richting aarde uitstoot (zonnevlam), worden hierdoor onze stroomnetwerken lamgelegd en satellieten doorgebrand. Maar daar blijft het niet bij. Nieuwe berekeningen wijzen uit dat een mega zonnestorm een langdurig stralingsprobleem veroorzaakt op de hoogte waar de meeste satellieten zich bevinden, low earth orbit. Deze straling bedreigt de werking van satellieten tot een decennium na de zonnestorm. Dit gebeurt doordat de zonnestorm de binnenste Van Allen-gordel ontwricht – een natuurlijke buffer van geladen deeltjes die de aarde omringt tot een afstand van vier maal de diameter van de planeet.
Omdat dit plasma zo dicht is, kunnen zich geen elektromagnetische golven vormen, die anders elektronen opzwepen en zo veranderen in gevaarlijke straling. Dit plasma beperkt de hoeveelheid straling in de binnenste Van Allen gordel die de aarde omringt en maakt hiermee het gebruik van satellieten mogelijk. 


De kernproef Starfish Prime heeft, naast kapotte elektronica op Hawaii, waarschijnlijk ook meerdere satellieten geroosterd. 

Storm van 2003 vaagde plasmawolk grotendeels weg
Er is al eerder waargenomen dat zonne-uitbarstingen deze wolk aantastten. Zo bracht in oktober 2003 een zware zonnestorm de plasmawolk terug tot slechts twee maal de straal van de aarde. Als we weer te maken krijgen met een enorme zonnestorm zoals in 1859 – die zelfs met de toenmalige primitieve elektronica, weinig heel liet van telegraafstations – zal er vermoedelijk vrijwel niets overblijven van deze beschermende wolk.
 

Satellieten veranderd in ruimteschroot
Yuri Shprits van de Californische universiteit UCLA in Los Angeles simuleerde met zijn team, hoe een dergelijke grote storm de straling rond de aarde zou beïnvloeden. Ze ontdekten dat als de wolk afwezig was, elektromagnetische golven de elektronen in de binnenste stralingsgordel tot ongekende snelheden kon opzwepen – met vernietigende gevolgen voor de gevoelige elektronica in satellieten. De elektronen kunnen zich ophopen en zo hoge statische elektriciteitsspanningen veroorzaken, wat weer kortsluiting veroorzaakt. Kortom: satellieten worden zo in korte tijd al veranderd in nutteloos ruimteafval. De oplossing: satellieten en permanent bemande ruimtestations, zoals het ISS, voorzien van een dikke wand, aldus Shprits.
 

Kernproef
De binnenste van Allen-gordel is het sterkst rond 3000 km boven de evenaar, hoger dan LEO. Op hogere breedtegraden bereikt de binnenste van Allen-gordel lagere hoogten en worden door satellieten doorkruist. Hebben de elektronen eenmaal deze snelheid, dan blijven ze lang actief in de gordel. In 1962 voerden de Amerikanen een kernproef uit in de ruimte, waardoor low earth orbit vol werd gepompt met snelbewegende elektronen, Waarschijnlijk heeft de kernproef Starfish Prime zo verschillende satellieten (voornamelijk hun eigen) vernield, naast de nodige problemen door EMP op Honolulu.
 

Op deze Tabel kun je aflezen, wat de invloed van Elenin / Planeet X is en wat de gevolgen kunnen zijn in 2011. Hier zie je dat in deze maand, september, de zonneactiviteit zeer groot is. Dit verklaart ook de vele overstromingen wereldwijd.
Bovendien geeft de tabel aan, dat er wel degelijk gevaar is voor ons communicatie- en electriciteitsnetwerk.

verkleinde weergave tabel 


CME UPDATE - VERY ACTIVE SUN NASA SOHO STEREO IMAGES 19TH 20TH 21ST SEPTEMBER 2011