30 december 2011

De schokkende waarheid over Orgaandonatie





‘Wat is dat voor een gruwel??’

Intervieuw met Roberto Rotondo, 13 mei 2011 te Hamburg door ‘Schattenblick’.




Roberto Rotondo, psycholoog, is sinds 1996 werkzaam in de gezondheidszorg en tevens bij de Eerste hulpdienst. Hij biedt nu als psycholoog supervisie en teambuilding aan en is tevens crisismanager. Verder is hij als docent in gezondheidsberoepen werkzaam en zijn vakgebied is communicatie, gesprekvoering, persoonlijke en organisatie ontwikkeling, conflictmanagement, en nog veel meer.

Tijdens een workshop hield hij een spreekbeurt waarin hij zich bezighield met de vraag: ‘Hoe dood is hersendood?’

Schattenblick (SB): Meneer Rotondo, u heeft daarnet uw spreekbeurt zeer indringend afgeschilderd; wat gebeurt er als bij een mens organen worden weggenomen? Wanneer men dat hoort, kan men als eerste denken, dat is toch moord? Hoe ziet u dat, ongeacht wat er in het wetboek staat?

Roberto Rotondo (RR): Wanneer men een hersendode als levend beschouwt, zoals ik het verteld heb, dan is het moeilijk om niet daarover na te denken, dat het hier om een actieve doding gaat. In 1995/96 werd over dit thema in de politiek al gediscussieerd . Er waren verschillende wetsontwerpen van verschillende politieke partijen. Het CDU-ontwerp is toen wet geworden. Er kwamen tegenontwerpen uit andere partijen, waarin stond, dat als iemand stervende is, het wegnemen van organen dan een actieve doding en dus moord is. Dit tegenontwerp is dus niet in de wet opgenomen.

SB: U heeft ook persoonlijke ervaringen met orgaantransplantatie. Hoe bent u tijdens uw werkzaamheden met deze vraagstelling omgegaan? U heeft uiteindelijk een ander beroep gekozen.

RR: Ja, ik ben nu psycholoog, en 6 jaar lang heb ik als verpleegkundige op intensive care gewerkt. Ik heb hersendode patiënten verpleegd. In het begin ben ik daar zeer naïef mee omgegaan. Hersendood was geen studie thema in mijn opleiding. Ik deed mee aan seminars over sterven, maar ook daar ontbrak het thema hersendood.
Na mijn opleiding ben ik begonnen met werken, leerde mijn huidige vrouw kennen en was nieuwsgierig naar de intensive care. Daar lagen dan de hersendode patiënten en er werd gezegd dat deze dood waren… Toen ik jong was heb ik daar niet veel over nagedacht, echter, ik heb ze als levend waargenomen. Ze zagen er precies zo uit als coma patiënten die beademd werden. Er was geen onderscheid in het verschijningsbeeld van de patiënten. Ik moest met mijn hoofd begrijpen wat die artsen mij zeiden, namelijk dat al deze bewegingen die de patiënten maken niet meer zijn dan stuiptrekkingen.

SB: Is het moeilijk dit alles te onderdrukken in verband met je geweten?

RR: Het is moeilijk, het gaat in tegen je eigen geweten, maar op een intensive care is het geloof ik nog makkelijker te onderdrukken dan in een OP, heb ik later tijdens interviews met OP verpleegkundigen vastgesteld. Op de intensive care werkt het als volgt: Wanneer de hersendood vastgesteld is, kan het tot het wegnemen van organen komen. Het kan ook zijn dat het wegnemen van organen afgewezen wordt. In dat geval laat men de patiënten sterven, hoewel ze al dood zijn, laat men ze sterven, dit is in spraak niet meer uit te drukken. Als het zover komt dat er organen worden weggenomen, moest ik deze patiënten voor transport gereedmaken. Ze kregen dan een transportabele beademing, want ze moesten ‘levend’ op de OP-tafel komen. Die patiënten werden als ‘levenden’ uit mijn kamer getransporteerd, daarna was ik ze kwijt.
Maar in de OP moet het mechanisme functioneren; het is niet waar te nemen wat daar eigenlijk gebeurt, wanneer bij iemand de organen worden weggenomen…
Die patiënten worden daar naartoe gebracht en schijnen levend, maar met je verstand moet je begrijpen dat ze dood zijn, zo werkt de wet! De patiënten worden vastgebonden, ze moeten spierontspanners krijgen, waardoor de zogenoemde reflexen niet optreden tijdens de OP. Ze moeten precies zo vastgebonden worden als normale patiënten en krijgen medicijnen, zodat ze zich niet kunnen bewegen.
Dan wordt er geopereerd, en er worden volgens afspraak meer of minder organen weggenomen. Aan het einde van de OP hebben de verpleegkundigen een echt lijk op de OP-tafel, die er anders uitziet als vóór de OP.

SB: Dit heeft u tijdens uw spreekbeurt uitdrukkelijk gezegd. Bijzonder overtuigend waren de citaten van de verpleegkundigen, die eigenlijk vóór orgaantransplantatie zijn, maar dit toch zo ervaren.

RR: Dit is natuurlijk erg moeilijk, wanneer je over deze zaken nadenkt. De stap nemen om er over na te denken wat er eigenlijk gebeurt tijdens het wegnemen van organen is ook iets wat getransplanteerden niet graag doen. Uit ervaring heb ik dit tijdens een van mijn spreekbeurten, waar een getransplanteerde zat, die erg boos werd en dit helemaal niet wilde horen.
Wanneer iemand in bed ligt met zijn armen naast zich, en wanneer hij of zij bovenaan de schouder vastgepakt en gedraaid wordt, dan gaat die hand omhoog; ik weet dat dit bij mensen grote indruk maakt. Dit is een moment waarop je kunt nadenken waarom en of deze patiënt eigenlijk dood is. Ze lijken zo levend. En wat is de eigenlijke grond?? Die reden is niet biologisch maar berust op een afspraak.
Ene mevrouw Greinert vertelde wat haar was overkomen… Haar 15 jarige zoon kwam niet van school naar huis. De politie kwam aan de deur en zei dat ze een verschrikkelijke mededeling hadden. ‘Uw zoon heeft een zwaar ongeluk gehad en ligt op de intensive care’. Ze rijdt naar dat ziekenhuis, komt op de intensive care en ziet haar zoon liggen aan instrumenten. Hij ziet er levend uit, okay hij wordt beademd.... Zoals men zich voorstellen kan, vroeg ze zich af welke kansen hij had om weer gezond te worden....
Dan komt de dokter en vertelt haar dat hij een hele erge mededeling heeft; haar zoon kan niet meer gezond worden, en als dat niet alles is, zegt hij nog, ‘hij is dood’. Hij is hersendood, hij leeft al niet meer.
Zij stond daar en zag een monitor met hartfrequentie, hij zweette, ademde… Hij werd omgedraaid; het personeel werkte met hem alsof hij leeft. En vervolgens deed haar zoon zijn behoefte in bed… Ze werd weggestuurd zodat ze hem konden verschonen zoals bij een levende. En dan zal ze dus moeten begrijpen dat hij dood is. En dat niemand hem meer helpen kan. Tevens wordt gevraagd of ze instemt met orgaandonatie; hij zal dan niet in haar nabijheid sterven. ‘Wij moeten uw toestemming vragen omdat we hem al hebben aangemeld’.

Er zijn in Duitsland politici, die een bezwaarschrift willen zoals in Oostenrijk, Spanje en andere landen. Daar geldt, als men geen verklaring tegen orgaandonatie heeft, ze weggenomen kunnen worden voor orgaandonatie, zodra ze hersendood zijn. Overigens ook als buitenlander. Vier je je vakantie in Oostenrijk…. Goed, vul het zelf maar in.
De meeste mensen zijn zo gedesïnformeerd, dat ze niet weten wat het betekent wanneer ze hebben ingestemd met orgaandonatie.

Bron en volledige artikel: Schattenblick.de
Vertaald: Jacqueline