26 maart 2012

Israël geeft diplomatie nog 3 maanden, daarna aanval op Iran

















Duitsland besloot onlangs om Israël een zesde Dolphin onderzeeër te leveren. Israël heeft voortdurend minimaal één Dolphin met (nucleaire) kruisraketten aan boord in de buurt van Iran gestationeerd. 

De Israëlische regering heeft besloten om de Verenigde Staten en de internationale gemeenschap nog maximaal 3 maanden de tijd te geven om Iran ertoe te bewegen zijn geheime nucleaire (wapen)programma op te geven. Gebeurt dat niet, dan is wat Jeruzalem betreft uiterlijk eind juni de deadline verlopen. Zes van de acht ministers in Netanyahu's veiligheidskabinet hebben er inmiddels mee ingestemd om daarna Iran zo snel mogelijk aan te vallen. 

Afgelopen donderdag stelde de Israëlische minister van Defensie Ehud Barak het tijdens een radio interview heel duidelijk: Iran is vastbesloten om kernwapens te bouwen, maar aarzelt om de laatste stap hiertoe te maken omdat het land bang is voor een militaire aanval van Amerika of van 'iemand anders', zoals Barak het omzichtig uitdrukte. Het behoeft natuurlijk geen uitleg dat hij daarmee Israël bedoelde. 

Te groot risico
Het doel van Baraks interview was een aantal in de media verspreide veronderstellingen over de (on)wijsheid van een aanval op Iran te ontzenuwen. Amerikaanse officials suggereerden de afgelopen tijd dat de Iraanse opperleider Ayatollah Khamenei nog niet de opdracht heeft gegeven om een kernbom te bouwen en dat een militaire aanval het Iraanse nucleaire programma met hooguit een jaar zou vertragen. Ook de voormalige Mossad chef Meir Dagan verklaarde in de media dat een eventuele militaire aanval enkel aan de VS moet worden overgelaten. Daarnaast zouden opiniepeilingen uitwijzen dat een meerderheid van de Israëlische bevolking tegen militair ingrijpen zonder hulp van Amerika is.
In werkelijkheid vindt een ruime meerderheid van zowel Israëls bevolking, regering als de belangrijkste inlichtingen- en militaire leiders het gevaar van een nucleair bewapend Iran groter dan de risico's die aan een preventieve militaire aanval kleven. Barak benadrukte dan ook dat Israël niet de mogelijkheden heeft om een Iraanse kernbom te stoppen, zodra alle nucleaire installaties diep onder de grond zijn gebracht. Alleen Amerika kan dan nog met geweld ingrijpen. Daar op vertrouwen is zeker onder president Obama een risico dat de joodse staat niet durft te nemen. 

Nog uiterlijk 3 maanden
Om deze reden is de deadline die Israël hanteert veel sneller verlopen dan die van het Witte Huis, waar overigens achter de schermen met man en macht wordt gewerkt aan een diplomatieke oplossing. Iedereen in Israël, inclusief de hele regering, hoopt van ganser harte dat diplomatie deze keer, na jaren vruchteloos proberen, wél werkt en dat Iran het 'geheime' deel van zijn nucleaire programma opgeeft. Zo niet, dan is wat Israël betreft binnen twee, uiterlijk drie maanden de grens definitief bereikt en kan de joodse staat, die al geruime tijd wekelijks door Iran met verdwijning wordt bedreigd, niet langer wachten.
Nu slechts 2 van de 8 minister in Netanyahu's veiligheidskabinet nog tegen militair ingrijpen zijn, heeft de premier de stafchef van de Israëlische strijdkrachten, luitenant-generaal Benny Gantz, naar Washington gestuurd. Zijn boodschap aan zijn Amerikaanse collega generaal Martin Dempsey was dat Israël erg blij zal zij,n als het Amerika alsnog lukt om op wat voor manier dan ook Iran over te halen om zijn nucleaire programma te stoppen, maar dat als Iran eind juni nog steeds niet is begonnen met het ontmantelen van dit programma, Israël geen andere keus heeft dan aan te vallen, met óf zonder Amerika. 

Hele wereld tegen Israël, ook Amerika?
Onder Israëlische leiders en beleidsmakers groeit daarom het besef dat het land wat Iran betreft op korte termijn wel eens een andere koers, dan door Amerika wordt gewild, zal moeten gaan varen. Of dit een breuk in het aloude bondgenootschap tussen de VS en de joodse staat teweeg zal brengen, zal dan moeten blijken.
Israël weet in ieder geval dat het bij een aanval de hele wereld tegenover zich zal krijgen; in de eerste plaats natuurlijk de Arabische / islamitische landen, maar in hun ogen kan Israël sowieso nooit iets goed doen, dus hun mening is in Jeruzalem van nul en generlei waarde. Belangrijker is dat een oorlog met Iran de olieprijs zal doen exploderen, waardoor de wankele Europese en Amerikaanse economieën in een ernstige recessie terecht dreigen te komen. Dit zal met name in Europa olie op het vuur zijn voor het onder invloed van het islamofascisme sterk toegenomen anti-Israël of 'anti-Zionistische' sentiment, ook wel het nieuwe antisemitisme genoemd. 

Zie ook: